بهبود آبگریزی غشای پلی دی متیل سیلوکسان با استفاده از چارچوب فلزی آلی جهت جداسازی اتانول زیستی تولیدی از علف هرز نی در بیوراکتور غشایی

در پژوهش حاضر به سنتز غشای پلی دی متیل سیلوکسان با تکیه بر افزایش آبگریزی آن با استفاده از چارچوب فلزی آلی ۶۷-ZIF و نانوذره نانو لوله کربنی-گرافن اکساید بمنظور تولید بیواتانول از علف هرزنی پرداخته شد. تولید گلوکز از علف هرزنی با استفاده از فرآیند هیدرولیز اسید سولفوریک ضعیف انجام گردید. در ادامه جهت تبدیل گلوکز تولید شده به بیواتانول از مخمر ساکرومایسیس سرویسیه طی فرآیند تخمیر در فرآیند تراوش تبخیری با استفاده از غشای سنتزی استفاده گردید بمنظور سنتز غشا درصدهای مختلفی از زیف (۲۰،۳۰،۴۰ ، ۱۰ در غشای پلیمری سیلیکونی حاوی ۰/۷۵ وزنی نانولوله کربنی گرافن اکساید بارگذاری شد. غشاهای سنتز شده با استفاده از آزمون زاویه تماس و ضریب جداسازی مورد بررسی قرار گرفتند نتایج نشان داد که مقدار ۳۰ و ۴۰ درصد از زیف در غشای پلیمری پلی دی متیل سیلوکسان اصلاح شده با نانولولههای کربنی گرافن اکساید بالاترین میزان زاویه تماس بترتیب ۱۲۳ و ۱۲۶ با ضریب جداسازی ۳۰/۲۶ و ۳۱/۴۷ را از خود نشان داده اند در ادامه از غشای سیلیکونی حاوی ۳۰ زیف در جدا سازی بیواتانول تولیدی از علف هرزنی استفاده گردید. با توجه به عدم وجود هزینه برای خوراک اولیه علف هرز نی، امکان توسعه صنعتی سنتز غشا و افزایش راندمان بیواتانول تولیدی با استفاده از غشای سنتزی توجه به تجاری سازی این فرآیند در مقیاس نیمه صنعتی و صنعتی قویا توصیه میگردد.

کلیدواژه ها:

سنتز غشا پلی دی متیل سیلوکسان ، ۶۷-ZIF ، علف هرز نی ، کربن نانوتیوب- گرافن اکساید