تحلیل تربیتی و روانشناختی رویکردهای آموزش پیشگیرانه آزار جنسی در مدارس ابتدایی

آموزش پیشگیرانه آزار جنسی به کودکان دبستانی یکی از مهمترین دغدغه های نظامهای آموزشی مدرن در حوزه تربیت بدنی و روانی کودک است با توجه به افزایش مخاطرات اجتماعی و گسترش رسانههای مجازی اهمیت تقویت مهارتهای خودمراقبتی در کودکان بیش از پیش آشکار شده است. پژوهش حاضر با رویکردی مروری تحلیلی به بررسی الگوهای جهانی آموزش پیشگیرانه آزار جنسی کودکان پرداخته و ضمن تحلیل نظریه های روانشناختی رشد)، اخلاقی دلبستگی و یادگیری اجتماعی)، مدلهای موفق بین المللی را در زمینه آموزش ایمنی بدن کودکان دسته بندی و ارزیابی می کند. در گام دوم، با تمرکز بر بومی سازی فرهنگی در بستر ایران، اسلامی نویسنده به تحلیل امکان تطبیق این رویکردها با نظام، ارزشی هنجارهای فرهنگی و چارچوب تربیتی جامعه ایرانی می پردازد. یافته های تحلیلی نشان می دهد که بسیاری از رویکردهای آموزش مستقیم در فرهنگ اسلامی ایرانی با چالش های، شناختی ارزشی و ساختاری مواجه اند و نیاز به بازتعریف در قالب آموزش های غیر مستقیم، والد-محور، و مبتنی بر مشارکت مشاوران مدرسه دارند در نهایت چارچوبی نوآورانه برای تربیت ایمنی کودکان در محیط مدرسه، زمینه ای مناسبی برای پژوهش های بعدی در جهت طراحی سیاست های آموزشی موثر و متناسب با اقتضائات فرهنگی ایرانی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

تربیت جنسی کودک ، آزار جنسی ، آموزش پیشگیرانه ، مدارس ابتدایی ، فرهنگ اسلامی ایرانی