تاثیر جایگزینی معلم با هوش مصنوعی بر ارتباط میان فردی کودکان

با گسترش فناوری های نوین و ورود هوش مصنوعی به عرصه های مختلف زندگی، نظام آموزشی نیز دستخوش تحولات بنیادینی شده است. یکی از مهم ترین این تحولات، جایگزینی یا کمرنگ شدن نقش معلم انسانی با سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی در فرآیند آموزش است؛ پدیده ای که گرچه در نگاه نخست می تواند زمینه ساز افزایش کارایی، شخصی سازی یادگیری و کاهش هزینه ها باشد، اما پرسش های اساسی درباره آثار روان شناختی و اجتماعی آن، به ویژه بر کودکان، مطرح می سازد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر جایگزینی معلم با هوش مصنوعی بر ارتباط میان فردی کودکان انجام گرفته است. در این پژوهش، با استفاده از روش تحقیق کیفی و به شیوه توصیفی-تحلیلی، داده های علمی از طریق بررسی منابع معتبر در پایگاه هایی چون سیویلیکا، نورمگز، SID، مگ ایران و گوگل اسکولار گردآوری شد. تمرکز اصلی پژوهش بر تحلیل مفاهیم کلیدی مرتبط با نقش تعاملی معلم، اهمیت حضور انسانی در رشد اجتماعی کودکان، و ظرفیت های محدود و مزایای بالقوه هوش مصنوعی در آموزش بوده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تعامل انسانی در کلاس درس نقش بی بدیلی در پرورش مهارت های ارتباطی، رشد هیجانی، تقویت همدلی، اعتمادسازی و یادگیری غیرمستقیم دارد؛ عناصری که سامانه های هوش مصنوعی به دلیل ناتوانی در درک هیجان و پاسخ انسانی، قادر به بازتولید آن ها نیستند. همچنین مشخص شد که حذف یا تضعیف نقش معلم می تواند به بروز اختلال در روابط اجتماعی کودکان، کاهش انگیزه درونی، و افزایش احساس انزوا بینجامد. در نتیجه، رویکرد توصیه شده، بهره گیری هوشمندانه از فناوری به عنوان ابزار کمکی و در کنار حضور موثر معلم انسانی است. این تلفیق می تواند ضمن بهره برداری از قابلیت های AI، از آسیب های روانی و اجتماعی بر کودکان جلوگیری کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، معلم ، ارتباط میان فردی ، آموزش کودکان