آموزش تلفیقی طرحواره درمانی و درمان مبتنبی بر پذیرش با میانجیگری تعهد به شیوه گروهی و اثربخشی آن بر روی آشفتگی و فرسودگی زناشویی در بین زوجین متعارض شهرستان همدان

هدف پژوهش حاضر بررسی میزان آموزش تلفیقی طرحواره درمانی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش با میانجیگری شیوه گروهی اثر بخشی بر روی آشفتگی و فرسودگی زناشویی در بین زوجین متعارض شهرستان همدان بود. این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری با گروه کنترل و گواه بود. بدین منظور ۳۰ نفر از زوجین متعارضی که به مراکز مشاوره شهرستان همدان مراجعه کرده بودند، به شیوه ی نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارای مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه فرسودگی زناشویی پاینز (CBM) و پرسشنامه آشفتگی زناشویی (MSI-R) بودند. زوجین متعارض به صورت گمارش تصادفی در دو گروه ۱۵ نفری گروه کنترل و آزمایش قرار گرفتند. سپس درمان تلفیقی طرحواره درمانی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش به شیوه گروهی به مدت ۸ جلسه برای گروه آزمایش به اجرا درآمد و بر روی گروه کنترل هیچ مداخله ای صورت نگرفت. هر دو گروه در پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری با فاصله یک ماه مشارکت کردند. یافته های این پژوهش نشان داد که تلفیقی طرحواره درمانی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش به شیوه گروهی بر روی آشفتگی و فرسودگی زناشویی در بین زوجین متعارض شهرستان همدان موثر بوده است

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی و مبتنی بر پذیرش و تعهد ، آشفتگی زناشویی ، فرسودگی زناشویی.