نقش گیرنده های دوپامینرژیک مرکزی در اخذ غذای ناشی از گلوکزامین سولفات در جوجه های گوشتی

هدف از این پژوهش، بررسی نقش گیرنده های دوپامینرژیک مرکزی در اخذ غذای ناشی از گلوکزامین سولفات در جوجه های گوشتی بود. مطالعه به صورت تجربی و مداخله ای بر روی ۳۰۸ قطعه جوجه گوشتی نژاد Ross ۳۰۸ انجام شد که به طور تصادفی در پنج گروه شامل گروه کنترل و چهار گروه آزمایشی تقسیم شدند. در این تحقیق، جوجه ها تحت تزریق داخل بطن مغزی گلوکزامین سولفات، پیش ساز دوپامین (L-DOPA)، آنتاگونیست های گیرنده های D۱، D۲، D۳ و D۴، و نیز ترکیب گلوکزامین سولفات با هر یک از آنتاگونیست ها قرار گرفتند. نتایج نشان داد تزریق داخل بطن مغزی گلوکزامین سولفات به صورت وابسته به دوز موجب افزایش معنی دار اخذ غذا در زمان های ۳۰، ۶۰ و ۱۲۰ دقیقه پس از تزریق گردید (P<۰.۰۵). آنتاگونیست گیرنده D۱ (SCH۲۳۳۹۰) به تنهایی اثری بر اخذ غذا نداشت، اما تزریق همزمان آن با گلوکزامین باعث تقویت اثر افزایشی گلوکزامین بر دریافت غذا شد. در مقابل، آنتاگونیست های گیرنده های D۲، D۳ و D۴ هیچ گونه تاثیر معنی داری بر اثر گلوکزامین نشان ندادند. همچنین، مهار سنتز دوپامین با ۶-OHDA منجر به افزایش اثر محرک گلوکزامین بر اخذ غذا گردید. بر اساس یافته های این تحقیق، به نظر می رسد گیرنده های دوپامینرژیک نوع D۱ در تداخل اثر میان سیستم دوپامینرژیک و گلوکزامین سولفات در کنترل رفتار تغذیه ای جوجه های گوشتی نقش کلیدی دارند. این نتایج بیانگر وجود تعامل عملکردی میان گلوکزامین سولفات و سیستم دوپامینرژیک در نواحی مرکزی مغز، به ویژه هیپوتالاموس است. انجام مطالعات بیشتر جهت تعیین مکانیزم دقیق این اثرات توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

گلوکزامین سولفات ، دوپامین ، گیرنده های دوپامینرژیک ، اخذ غذا ، جوجه گوشتی