بررسی تاثیر آموزش مهارت های مدیریت خشم و خودتنظیمی در کاهش خشونت های دانش آموزی

هدف این پژوهش بررسی تاثیر آموزش مهارت های مدیریت خشم و خودتنظیمی بر کاهش خشونت های دانش آموزی در محیط مدرسه است. در این راستا، پنج هدف فرعی شامل سنجش تاثیر آموزش مدیریت خشم بر کاهش پرخاشگری، نقش خودتنظیمی در کنترل هیجانات منفی، مقایسه سطح خشونت قبل و بعد از مداخله، تحلیل ارتباط مهارت های هیجانی و روابط بین فردی، و ارزیابی پایداری اثرات آموزش دنبال شد. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور و تحلیل مطالعات کتابخانه ای بوده است. یافته ها نشان داد آموزش مهارت های مدیریت خشم موجب کاهش پایدار رفتارهای پرخاشگرانه، بهبود آگاهی هیجانی، و تقویت مهارت های حل مسئله می شود. همچنین، آموزش خودتنظیمی نقش موثری در کاهش واکنش های تکانشی و پرخاشگرانه، افزایش همدلی و ارتقای روابط بین فردی ایفا می کند. مقایسه داده های پیش و پس از مداخله حاکی از کاهش معنادار در شاخص های خشونت کلامی و فیزیکی بود. نتیجه گیری کلی بیانگر آن است که اثرات این آموزش ها در کوتاه مدت پایدار بوده ولی برای تثبیت در بلندمدت به حمایت محیطی و بازآموزی نیاز دارند. بر این اساس، گنجاندن مهارت های هیجانی–اجتماعی در برنامه های درسی به عنوان راهبردی پیشگیرانه توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

مدیریت خشم ، خودتنظیمی ، خشونت دانش آموزی ، مهارت های هیجانی–اجتماعی ، پیشگیری از خشونت