تاثیر فناوری های یاریگر (Assistive Technologies) بر فرآیند آموزش و یادگیری کودکان ناشنوای پیش دبستانی

استفاده از فناوری های یاریگر (Assistive Technologies) در مدارس استثنایی به ویژه برای کودکان ناشنوای پیش دبستانی، فرصت های نوینی برای بهبود فرآیند یادگیری و تعاملات آموزشی فراهم می آورد. این مقاله به صورت مروری، تاثیر این فناوری ها بر توسعه مهارت های زبانی، ارتباطی و شناختی کودکان ناشنوا را بررسی می کند. یافته ها نشان می دهند که بهره گیری از ابزارهایی مانند نرم افزارهای تعاملی، دستگاه های ترجمه زبان اشاره و اپلیکیشن های آموزش زبان، موجب افزایش انگیزه، مشارکت فعال و بهبود یادگیری مفهومی کودکان می شود. همچنین، فناوری های یاریگر می توانند مهارت های اجتماعی و همکاری گروهی کودکان ناشنوا را تقویت کنند و فرصت های تعامل با معلمان و همسالان را افزایش دهند. مقاله حاضر با مرور مطالعات داخلی و بین المللی، چالش ها و محدودیت های استفاده از این فناوری ها را نیز مورد توجه قرار داده و به ضرورت طراحی برنامه های آموزشی سازگار با نیازهای ویژه کودکان ناشنوا تاکید می کند. نتایج بررسی ها نشان می دهد که استفاده هدفمند از فناوری های یاریگر می تواند کیفیت آموزش و توانمندسازی کودکان ناشنوا را در دوره پیش دبستانی به شکل چشمگیری ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

فناوری های یاریگر ، کودکان ناشنوا ، آموزش پیش دبستانی ، یادگیری فعال ، مدارس استثنایی