نقش فناوری های هوشمند در افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان در کلاس های درس

تحولات سریع فناوری در دو دهه اخیر، آموزش و پرورش را با تغییرات اساسی مواجه ساخته است. یکی از مهم ترین این تغییرات، ورود فناوری های هوشمند به مدارس و کلاس های درس است. فناوری هایی همچون تخته های هوشمند، نرم افزارهای تعاملی، محتوای چندرسانه ای، پلتفرم های یادگیری الکترونیکی و ابزارهای واقعیت مجازی و افزوده، فرصت های بی سابقه ای را برای ارتقای کیفیت فرایند یاددهی–یادگیری فراهم کرده اند. با وجود گسترش این فناوری ها در نظام آموزشی کشور، همچنان پرسش های مهمی در خصوص میزان تاثیر واقعی آن ها بر انگیزه و مشارکت دانش آموزان مطرح است.پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش فناوری های هوشمند در افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان در کلاس های درس انجام گرفت. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع متوسطه دوم در مدارس شهری بود که از میان آن ها ۲۰۰ نفر با روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته با ۳۰ گویه در مقیاس پنج درجه ای لیکرت بود که روایی آن با نظر متخصصان و پایایی آن با آلفای کرونباخ (۰/۸۶) تایید گردید. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی آزمون t مستقل و تحلیل واریانس تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها نشان داد که استفاده از فناوری های هوشمند به طور معناداری موجب افزایش انگیزه تحصیلی دانش آموزان می شود. همچنین، مشارکت فعال دانش آموزان در فعالیت های کلاسی (مانند پرسش و پاسخ، کار گروهی و تعامل با معلم) در محیط های مجهز به فناوری های هوشمند بیشتر از کلاس های سنتی گزارش شد. نتایج بیانگر آن بود که بیشترین تاثیر فناوری های هوشمند در دروس علوم و ریاضی مشاهده گردید.بر اساس یافته ها، نتیجه گرفته شد که فناوری های هوشمند می توانند به عنوان ابزاری کارآمد برای افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان به کار روند. با این حال، صرف تجهیز مدارس به این فناوری ها کافی نیست و لازم است معلمان در زمینه استفاده موثر از آن ها آموزش ببینند. همچنین، تقویت زیرساخت های سخت افزاری و نرم افزاری و طراحی محتوای آموزشی متناسب، از پیش نیازهای موفقیت این رویکرد محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

فناوری های هوشمند ، انگیزه تحصیلی ، مشارکت دانش آموزان ، یادگیری تعاملی ، آموزش نوین