نگاهی فلسفی و تربیتی به گذار معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر رشد شخصیتی دانش آموزنگاهی فلسفی و تربیتی به گذار معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر رشد شخصیتی دانش آموز

این مقاله به بررسی تحول بنیادین در نقش معلم در نظام های آموزشی معاصر می پردازد؛ گذاری از مدل سنتی که معلم را صرفا انتقال دهنده دانش می دانست، به سوی الگوی نوین که معلم را تسهیلگر رشد همه جانبه (شناختی، عاطفی و اجتماعی) و توسعه شخصیت دانش آموز تعریف می کند. این تحلیل با تکیه بر مبانی فلسفی تعلیم و تربیت، به ویژه پراگماتیسم و ساختگرایی، و نظریه های یادگیری مدرن (مانند نظریه شناختی-اجتماعی بندورا و نظریه توسعه سه سطحی ویگوتسکی) صورت گرفته است. در این پژوهش، ضمن نقد مبانی معرفت شناختی مدل انتقال دانش، ابعاد مختلف رشد شخصیتی دانش آموز مورد بحث قرار گرفته و نقش جدید معلم به عنوان یک مربی، راهنما، و کاتالیزور توسعه فردی تبیین می شود. چالش های ساختاری، فرهنگی و مهارتی این پارادایم شیفت نیز واکاوی شده است. نتیجه گیری نشان میدهد که موفقیت در آموزش مدرن مستلزم پذیرش این تحول و فراهم آوردن بستر الزم برای توانمندسازی معلمان در ایفای نقش پیچیده و چندوجهی تسهیل گری است.

کلیدواژه ها:

تحول پارادایم آموزشی ، نقش معلم ، تسهیل گری یادگیری ، رشد شخصیتی ، فلسفه آموزش ، ساختگرایی