رابطه حمایت تحصیلی والدین با پیشرفت درسی دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه ی حمایت تحصیلی والدین با پیشرفت درسی دانش آموزان دوره ابتدایی است. حمایت تحصیلی والدین به عنوان یکی از مولفه های مهم در فرآیند یادگیری و رشد تحصیلی کودکان، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری نگرش مثبت نسبت به تحصیل، افزایش انگیزش درونی و بهبود عملکرد آموزشی دانش آموزان دارد. در این پژوهش، تاثیر ابعاد مختلف حمایت والدین شامل نظارت بر تکالیف درسی، مشارکت در فعالیت های آموزشی، تشویق و تقویت، ایجاد محیط یادگیری مناسب در خانه، و تعامل سازنده با معلمان مورد بررسی قرار گرفته است. روش تحقیق از نوع توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان پایه های چهارم تا ششم ابتدایی و والدین آن ها در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ می باشد که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای، تعداد ۳۰۰ نفر از دانش آموزان و والدین آن ها به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه حمایت تحصیلی والدین (بر اساس الگوی هوور-دمپسی و سندلر، ۲۰۰۵) و کارنامه تحصیلی رسمی دانش آموزان بود. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه با نظر خبرگان و پایایی آن با ضریب آلفای کرونباخ ۰/۸۹ تایید شد. یافته های پژوهش نشان داد بین میزان حمایت تحصیلی والدین و پیشرفت درسی دانش آموزان رابطه ی مثبت و معناداری وجود دارد (r=۰.۶۲, p<۰.۰۱). به عبارت دیگر، دانش آموزانی که والدین آن ها در امور آموزشی، پیگیری تکالیف، و ایجاد محیط یادگیری مناسب فعال تر هستند، از عملکرد تحصیلی بهتری برخوردارند. نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نیز بیانگر آن بود که تشویق کلامی، مشارکت در تکالیف، و ارتباط مستمر والد–معلم بیشترین سهم را در تبیین پیشرفت تحصیلی دارند. همچنین تفاوت معناداری میان حمایت تحصیلی مادران و پدران مشاهده شد؛ مادران در بعد عاطفی و نظارت تحصیلی نقش پررنگ تری داشتند، در حالی که پدران بیشتر در تامین منابع آموزشی نقش ایفا کردند.نتیجه گیری کلی پژوهش تاکید می کند که تعامل مثبت والدین با فرزندان در حوزه تحصیل، عامل کلیدی در ارتقای انگیزش و موفقیت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی است. پیشنهاد می شود مدارس با برگزاری کارگاه های آموزشی برای والدین، مهارت های حمایت تحصیلی موثر را تقویت کرده و بستر همکاری میان خانه و مدرسه را توسعه دهند.