نقش کارگروهی و یادگیری همیارانه در ارتقای یادگیری فعال در کلاس درس دوره ابتدایی

این مقاله مروری به تحلیل نقش بنیادین راهبردهای یادگیری همیارانه و کارگروهی در ارتقای یادگیری فعال در کلاس های درس دوره ابتدایی می پردازد. در دوران معاصر، گذار از پارادایم های تدریس سنتی و منفعل به سمت رویکردهای دانش آموزمحور که در آن فراگیرنده در مرکز فرایند یادگیری قرار دارد، یک ضرورت آموزشی انکارناپذیر تلقی می شود. یادگیری فعال، که مستلزم درگیری ذهنی، مشارکت عملی و تعامل اجتماعی دانش آموزان با محتوای آموزشی و همسالان است، به عنوان هسته مرکزی این تحول شناخته می شود. با این حال، پیاده سازی یادگیری فعال، به ویژه در مقطع حساس ابتدایی، با چالش های عملی همراه است. این پژوهش با اتکا به روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند منابع، استدلال می کند که یادگیری همیارانه و کارگروهی ساختاریافته، نه تنها یکی از اشکال یادگیری فعال، بلکه به عنوان موثرترین راهبرد برای تحقق و نهادینه سازی آن در کلاس های ابتدایی عمل می کنند. یافته های این مرور نشان می دهد که ساختارهای همیارانه، با ایجاد وابستگی متقابل مثبت و پاسخگویی فردی، دانش آموزان را از پذیرندگان منفعل اطلاعات به مشارکت کنندگان فعال در ساخت دانش تبدیل می کنند. این فرایندها منجر به بهبود درک مفهومی، ارتقای مهارت های تفکر انتقادی و همچنین توسعه شایستگی های اجتماعی حیاتی می شوند. در نهایت، مقاله نتیجه می گیرد که موفقیت در این زمینه مستلزم آن است که معلمان از نقش سنتی خود فاصله گرفته و به عنوان تسهیل گران فرایندهای گروهی عمل کنند و این امر نیازمند حمایت از جانب فرهنگ سازمانی مدرسه است.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، یادگیری همیارانه ، کارگروهی ، دوره ابتدایی ، مشارکت دانش آموز