تحلیل فرآیند تبدیل ایمان مستودع به ایمان مستقر در سیره تربیتی اهل بیت (ع) با تاکید بر حدیث معارین

یکی از چالش های اساسی در حوزه دین پژوهی و تربیت دینی، ریزش های ایمانی و ناپایداری باور در شرایط بحرانیهای اعتقادی است؛ پدیده ای که در منابع روایی، با دو مفهوم «ایمان مستودع» )ایمان موقت و امانت گونه) و «ایمان مستقر» )ایمان ریشه دار و پایدار) تبیین شده است. حدیث معارین با ترسیم وضعیت ناپایداری ایمان در مواجهه با آزمون ها، از جمله منابع بنیادین برای تحلیل این تمایز است. این حدیث، با اشاره به ریزش افراد در مسیرهای لغزنده ، بر لزوم استقرار ایمان در جان مومن تاکید می ورزد. پژوهش حاضر با روشی تحلیلی توصیفی و با بهره گیری از منابع روایی، تفسیری و کلامی، در پی تبیین فرآیند تبدیل ایمان مستودع به ایمان مستقر در سیره تربیتی امامان شیعه است. یافته های تحقیق نشان می دهد که ائمه اطهار(ع)، با به کارگیری سازوکارهایی همچون تربیت عقلانی و تقویت معرفت دینی، تربیت عاطفی و قلبی، تربیت عملی و الگوسازی ، تربیت تدریجی و مخاطب شناسی زمینه شکل گیری ایمان مستقر را در جان پیروان خود فراهم می ساختند. این پژوهش در نهایت نشان می دهد که بازخوانی سیره معصومان در پرتو حدیث معارین، می تواند الگویی راهبردی برای نظام تربیت دینی معاصر در مواجهه با بحران های اعتقادی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

ایمان مستقر ، ایمان مستودع ، حدیث معارین ، سیره اهل بیت(ع)