بارور کردن ابرها

بارور کردن ابرها یکی از نوین ترین فناوری های مدیریت منابع آب است که با هدف افزایش بارش های جوی و کاهش اثرات خشکسالی به کار گرفته می شود. این فرآیند با استفاده از مواد محرک مانند یدید نقره یا دی اکسید کربن منجمد انجام گرفته و تلاش دارد ساختار ابرها را برای افزایش تراکم قطرات آب و در نهایت بارش بهینه سازی کند. در این مقاله، ضمن بررسی مبانی علمی این فناوری، به مزایا، چالش ها، پیامدهای زیست محیطی و کاربردهای آن در ایران و جهان پرداخته می شود. هدف اصلی، ارزیابی اثربخشی بارور کردن ابرها به عنوان راهکاری پایدار در مدیریت بحران آب است.

کلیدواژه ها:

بارورسازی ابرها ، مدیریت منابع آب ، یدید نقره ، افزایش بارش ، فناوری هواشناسی