تاثیر نظریه سیستمی بر بهبود عملکرد مالی شهرداری ها در چارچوب حکمرانی خوب شهری: رویکردی میان رشته ای در مدیریت شهری

نظریه سیستمی که ابتدا توسط دیوید ایستون مطرح شد، رویکردی کل نگر و تعاملی برای درک نظام های سیاسی و اجتماعی از جمله حکمرانی شهری ارائه می دهد. این نظریه، سیستم حکمرانی شهری را مجموعه ای از اجزا و عوامل مرتبط می داند که در تعامل با محیط های داخلی و خارجی به دنبال تحقق اهداف مشترکی هستند. مدل سیستمی حکمرانی شهری شامل نهاده ها (ورودی ها)، داده ها (خروجی ها)، بازخوردها و تعاملات میان نهادهای مدنی، حکمرانان و سایر بازیگران شهری است. این مدل مزیت هایی از جمله ایجاد تعامل پویا میان نهادهای مدنی و حکمرانان، تضمین پاسخگویی و کارآمدی، و بهره گیری از بازخوردهای مثبت و منفی برای اصلاح نظام حکمرانی را داراست. اهداف مدل سیستمی مانند ارتقای اطلاعات دقیق، افزایش بهره وری، کاهش هزینه ها و بهبود تصمیم گیری ها، راهبردهایی موثر برای تحقق حکمرانی خوب شهری محسوب می شوند. پیش فرض های نظریه سیستمی بر ماهیت پیچیده و پویا بودن سیستم ها، فرآیند تعادل و توازن و اهمیت تعاملات درونی و بیرونی تاکید دارد. استفاده از این مدل امکان درک جامع و همه جانبه از نظام حکمرانی را فراهم می آورد و راهکارهای عملیاتی برای بهبود حکمرانی شهری پیشنهاد می دهد؛ از جمله قانونمندی، شفافیت، مشارکت فراگیر، پاسخگویی، مدیریت مشارکتی، بسترهای دیجیتال و ظرفیت سازی انسانی.

کلیدواژه ها:

مدل سیستمی ، حکمرانی خوب شهری ، نظریه سیستمی ، مشارکت شهروندی ، شفافیت ، پاسخگویی ، مدیریت شهری ، منابع مالی