پیاده مداری به مثابه رویکرد در ارتقاء کیفیت فضای شهری

رشد وابستگی شهرهای معاصر به خودرو، سبب شده است که راهبرد پیاده مداری به عنوان ابزاری بنیادین برای ارتقای کیفیت زندگی شهری مطرح شود. پیاده مداری علاوه بر تامین حرکت، بستری برای تعامل اجتماعی، افزایش امنیت، شکل گیری حس تعلق و تقویت سرزندگی شهر به شمار می رود. این مقاله با مرور مبانی نظری از طریق بررسی نظرات پژوهشگران مرتبط با موضوع پژوهش، به تبیین مولفه های اصلی پیاده مداری شامل مقیاس انسانی، نفوذپذیری، تنوع کاربری، خوانایی، حس مکان و سرزندگی برای عابرین پیاده پرداخته است. همچنین شاخص های کالبدی و اجتماعی مرتبط با طراحی شبکه معابر، مبلمان شهری، فضاهای مکث و کیفیت بصری، از اهمیت ویژه ای برخوردارند. یافته ها نشان می دهد که تحقق پیاده مداری نیازمند رویکردی یکپارچه است که ابعاد کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی را همزمان پوشش دهد. در این چارچوب، کاهش سلطه خودرو، بهبود سلامت جسمی و روانی شهروندان، ارتقای تعاملات اجتماعی و رونق اقتصادی محلی به عنوان پیامدهای مثبت پیاده مداری شناسایی شده اند. بر این اساس، توجه به اصول پیاده مداری می تواند زمینه ساز توسعه پایدار و ارتقاء کیفیت فضاهای شهری باشد.

کلیدواژه ها:

پیاده مداری ، عابرین پیاده ، سرزندگی ، کیفیت فضای شهری