مداخلات مددکاری اجتماعی در کاهش افسردگی بیماران قلبی

افسردگی یکی از مشکلات روان شناختی شایع در بیماران قلبی است که با تشدید پیامدهای جسمانی، کاهش کیفیت زندگی و افزایش هزینه های درمان همراه است. الگوی چندعاملی شکل گیری افسردگی در این بیماران، شامل تعامل عوامل زیستی، روان شناختی و اجتماعی بوده و مدیریت آن نیازمند رویکردی جامع و میان رشته ای است. مددکاری اجتماعی، با بهره گیری از چارچوب هایی همچون مدل زیستی–روانی–اجتماعی، مدل توانمند سازی، مداخله مبتنی بر حل مسئله و مداخلات شناختی–رفتاری، جایگاه مهمی در کاهش افسردگی بیماران قلبی دارد. این حرفه از طریق ارزیابی شرایط روانی–اجتماعی، آموزش مهارت های مقابله ای، ایجاد شبکه های حمایتی و هماهنگی بین اعضای تیم درمان، به بهبود وضعیت روانی بیماران کمک می کند. مداخلات مددکاری اجتماعی می توانند به صورت فردی، گروهی، خانوادگی و بین رشته ای اجرا شوند. مداخلات گروهی با ایجاد حمایت متقابل و کاهش احساس انزوا، مداخلات خانوادگی با ارتقای مهارت های ارتباطی و افزایش مشارکت خانواده، و برنامه های بین رشته ای با هم افزایی دانش و مهارت های تخصصی، همگی در بهبود نتایج روانی و جسمانی بیماران موثر هستند. استفاده از رویکردهای فرهنگی محور و حساس به بافت اجتماعی، ضریب موفقیت این مداخلات را افزایش می دهد. یافته های پژوهش های مروری انجام شده در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ نشان می دهد که ادغام مددکاران اجتماعی در تیم های مراقبت قلبی نه تنها به کاهش نشانه های افسردگی، بلکه به بهبود تبعیت از درمان و افزایش کیفیت زندگی بیماران منجر می شود. طراحی پروتکل های ملی و میان رشته ای با محوریت خدمات مددکاری اجتماعی می تواند گامی اساسی در مدیریت جامع بیماران قلبی و پیشگیری از عود افسردگی باشد.

کلیدواژه ها:

مددکاری اجتماعی ، افسردگی ، بیماران قلبی ، مداخله بین رشته ای