جستاری در باب صلاحیت و تکالیف دهیاران از منظر حقوق عمومی

دهیاری یکی از مهمترین نهادهای محلی در سازماندهی اداری جمهوری اسلامی ایران است. دهیار به انتخاب اکثریت اعضای شورای اسلامی به مدت چهار سال جهت مدیریت روستا انتخاب و برای گزینش و صدور حکم انتصاب به بخشداری معرفی می گردد. یکی از الزامات اصلی فقرزدایی و برپایی، عدالت، داشتن برنامه هدفمند و اثربخش توسعه ای برای نواحی روستایی است که باید با نقش آفرینی مناسب دهیاری و مشارکت فعالانه جامعه محلی عملیاتی شود. دهیاری مهمترین و جدیدترین نهادی است که در عرصه مدیریت روستایی ایران شکل گرفته است و به لحاظ جایگاه هم تراز با نهاد شهرداری در شهرها است و مدیریت این نهاد بر عهده دهیار است. به این ترتیب دهیاری به عنوان آخرین حلقه در نهاد اجرایی کشور است که قانون منبعث از قانون اساسی تشکیل شوراهای اسلامی روستا را برای نظارت بر اجرای هر چه مطلوب تر وظایف آن تعیین کرده است. از سوی دیگر با توجه به نهاد غیر دولتی و خودکفا بودن، ماهیتی مستقل از دولت یافته است که این امر موقعیت ویژه ای را برای دهیاری نسبت به سایر دستگاه های اجرایی کشور که دولتی و منصوب به دولت هستند ایجاد می کند. در این مقاله به روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و اینترنتی به بررسی صلاحیت و تکالیف دهیاری پرداخته می شود و نقاط قوت و ضعف این نهاد محلی مورد بررسی قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

دهیار ، دهیاری ، نهاد ، محلی ، توسعه روستایی ، قانون اساسی