تجزیه و تحلیل فرآیند خصوصی سازی مبتنی بر ساختار بازخوردی با رویکرد کیفی

خصوصی سازی در ایران با چالش های ساختاری و اجرایی متعددی مواجه است که تاثیرات گسترده ای بر پویایی این فرآیند گذاشته است. با وجود واگذاری بخش زیادی از شرکت های دولتی به ساختارهایی نزدیک به دولت و نه بخش خصوصی واقعی، تغییرات مالکیت اغلب ظاهری بوده و به تقویت نهادهای عمومی غیردولتی انجامیده است. همچنین، استفاده از خصوصی سازی به عنوان ابزاری برای پرداخت دیون دولت، اهداف اصلی این فرآیند را تحت الشعاع قرار داده و بهره وری بنگاه های واگذار شده را کاهش داده است. عدم افزایش کارآمدی شرکت های واگذار شده و فسخ یا توقف فعالیت چندین شرکت بزرگ، حاکی از مشکلات جدی در مدیریت و نظارت پس از واگذاری است. در این میان، نگاه صرفا بودجه ای به خصوصی سازی و عملکرد نادرست در فرآیندهای اجرایی، اعتماد میان دولت و بخش خصوصی واقعی را تضعیف کرده است. مقاله حاضر سعی دارد فرآیند خصوصی سازی را به عنوان پدیده ای پویا در ایران با رویکردی کیفی مبتنی بر ساختارهای بازخوردی تحلیل نماید. از آنجا که فرآیند مذکور تحت تاثیر تغییرات مداوم در سیاست ها، ساختارها و نتایج اقتصادی دستخوش دگرگونی های مختلفی می باشد، توجه مدیران و سیاستگذاران مربوطه به حلقه های بازخوردی و تحلیل آثار این حلقه ها از اهمیت زیادی برخوردار است و نیازمند بازنگری جدی در اهداف و روش های اجراست.

کلیدواژه ها:

خصوصی سازی ، پویایی های سیستم ، بهره وری ، ساختار بازخوردی ، تحلیل کیفی