ارزیابی سیاست های کاهش آلایندگی نیروگاه های ایران کاربردی از رویکرد پویایی سیستم

امروزه بحران آلودگی هوا افزون بر تاثیرات زیست محیطی دارای واکنش های سیاسی و اجتماعی نیز هست. در چند دهه اخیر ایران به دلیل افزایش جمعیت و نیاز مبرم صنایع به انرژی الکتریکی، احداث نیروگاه ها بدون توجه جدی به پیامدهای زیست محیطی پرداخته شده است. پژوهش حاضر به شناسایی پویایی سیستم آلایندگی نیروگاهی پرداخته است، به طوری که ضمن پاسخ به تقاضای انرژی الکتریکی در منطقه، سیاست های کاهش آلایندگی نیروگاه مورد ارزیابی قرار گیرد.. برای این منظور پس از مرور ادبیات و پیشینه، مدل پویایی سیستم با مشارکت خبرگان صنعت نیروگاهی کشور طراحی و با استفاده از داده های یکی از نیروگاه های بخار شبیه سازی گردید. منطبق با یافته های مدل سه استراتژی مدیریت تقاضای انرژی الکتریکی، مدیریت آلایندگی محیطی و پاسخگویی اجتماعی مد نظر قرار گرفت و سیاست های هر یک از استراتژی ها به طور جداگانه بر روی مدل اعمال و نتیجه مورد مقایسه قرار گرفت. منطبق با ترکیب سیاست های منتخب شامل مدیریت تقاضا با توجه کاهش اتلاف شبکه توزیع انرژی الکتریکی، کاهش مصرف داخلی انرژی الکتریکی نیروگاه به ازای هر واحد تولید انرژی الکتریکی، کاهش سرانه مصرف صنعتی انرژی الکتریکی، افزایش تخصیص منابع مالی به استانداردسازی فرایندها در راستای افزایش راندمان نیروگاه، افزایش تخصیص منابع مالی به خرید کاهنده آلایندگی نیروگاهی، انتشار سالانه گزارش پایداری نیروگاه در راستای افزایش شفافیت و پاسخگویی اجتماعی و آگاهی بخشی و اطلاع رسانی عمومی از طریق رسانه ها و شبکه های اجتماعی در زمینه منشاءها و شفاف سازی سهم هر یک از آلاینده ها در آلایندگی هوای شهر به عنوان بهارین سیاست های کاهش آلایندگی نیروگاهی شناسایی گردید.

کلیدواژه ها:

آلایندگی نیروگاهی ، پویایی شناسی سیستم ، تامین انرژی الکتریکی ، پاسخگویی اجتماعی