تاثیر برنامه های آموزش خلاقیت بر پیشرفت تحصیلی و خودپنداره دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر، بررسی مروری و تحلیلی تاثیر برنامه های آموزش خلاقیت بر دو متغیر کلیدی پیشرفت تحصیلی و خودپنداره در دانش آموزان مقطع ابتدایی است. در عصر حاضر که نظام های آموزشی با چالش گذار از رویکردهای سنتی مبتنی بر حافظه محوری به سمت پرورش مهارت های شناختی سطح بالا مواجه هستند، خلاقیت به عنوان یک قابلیت اساسی برای موفقیت فردی و اجتماعی شناخته می شود. مقطع ابتدایی، به دلیل انعطاف پذیری شناختی و عاطفی کودکان، دوره ای حیاتی برای پی ریزی بنیان های تفکر خلاق و شکل گیری خودپنداره ای مثبت محسوب می گردد. این مقاله مروری با اتکا به تحلیل نظام مند پژوهش های پیشین، به این پرسش پاسخ می دهد که آیا مداخله های آموزشی طراحی شده برای تقویت خلاقیت، می توانند به صورت معناداری بر نتایج تحصیلی و همچنین بر درک و باوری که دانش آموزان از توانایی های خود دارند، تاثیر بگذارند. بررسی های انجام شده نشان می دهد که برنامه های آموزش خلاقیت، فراتر از تقویت صرف توانایی تولید ایده های نو، از طریق افزایش انگیزش درونی، بهبود مهارت های حل مسئله و ارتقای جو روانی-اجتماعی کلاس، به پیشرفت تحصیلی ملموس منجر می شوند. همزمان، این برنامه ها با فراهم آوردن فرصت هایی برای ابراز وجود و کسب موفقیت در حیطه های متنوع، به شکل گیری خودپنداره ای قوی تر و واقع بینانه تر در دانش آموزان کمک شایانی می کنند. نتایج این مرور بر لزوم بازنگری در برنامه های درسی و اتخاذ رویکردهای آموزشی خلاق محور در مدارس ابتدایی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

آموزش خلاقیت ، پیشرفت تحصیلی ، خودپنداره ، دانش آموزان ابتدایی