بررسی رابطه بین عامل ورزش نمودن و افزایش شکوفایی اجتماعی و افزایش انطباق اجتماعی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین عامل ورزش نمودن و افزایش شکوفایی اجتماعی و انطباق اجتماعی دانش آموزان انجام شد. جامعه ی آماری شامل کلیه ی دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ بود که از میان آنان، تعداد ۱۲۰ نفر از دانش آموزان دبیرستان های شهر مشهد به صورت نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شدند. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. برای گردآوری داده ها از پرسش نامه ی سلامت اجتماعی کییز (۱۹۹۸) استفاده شد که ابعاد مختلف شکوفایی اجتماعی، انسجام اجتماعی، پذیرش اجتماعی و مشارکت اجتماعی را می سنجد. داده ها پس از جمع آوری با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج تحلیل ها نشان داد بین میزان ورزش نمودن و شکوفایی اجتماعی دانش آموزان رابطه ای مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین یافته ها بیانگر آن بود که میانگین نمرات انطباق اجتماعی در دانش آموزان فعال در ورزش به طور معناداری بالاتر از دانش آموزان غیرورزشکار است. به عبارت دیگر، ورزش موجب افزایش احساس تعلق، اعتمادبه نفس، مسئولیت پذیری، روحیه ی همکاری و توانایی برقراری روابط موثر در میان دانش آموزان می شود. بر اساس نتایج رگرسیون، متغیر ورزش توان پیش بینی بخشی از تغییرات شکوفایی اجتماعی و انطباق اجتماعی را دارد.

کلیدواژه ها:

ورزش ، شکوفایی اجتماعی ، انطباق اجتماعی ، سلامت اجتماعی ، دانش آموزان دبیرستان.