نقش مربیان پرورشی در ارتقاء انگیزش تحصیلی و خودپنداره ی مثبت دانش آموزان

در شرایط کنونی نظام آموزشی ایران، که همواره تحت فشار تحقق اهداف کمی و کیفی آموزشی قرار دارد، نقش مربیان پرورشی به عنوان حلقه ی پیونددهنده ی نظام آموزش رسمی با نظام تربیتی ارزشی و رشد همه جانبه ی دانش آموز، بیش از هر زمان دیگری برجسته شده است. تمرکز بیش از حد بر محتوای درسی، گاهی زمینه ساز کاهش ارتباط عمیق تر با نیازهای درونی دانش آموزان، به ویژه در حوزه های انگیزشی و خودباوری، می شود. هدف این مقاله بررسی چگونگی تاثیر فعالیت ها و رویکردهای تخصصی مربیان پرورشی در ارتقاء دو مولفه ی حیاتی سلامت روان تحصیلی، یعنی انگیزش تحصیلی و خودپنداره ی مثبت دانش آموزان است. از روش مفهومی–تحلیلی برای تبیین رابطه میان متغیرهای یادشده و تبیین سازوکار مداخلات پرورشی استفاده شد. نتایج نظری و تجربی پژوهش های پیشین نشان می دهد که مربیان پرورشی، با استفاده از راهبردهای مبتنی بر حمایت هیجانی، ارائه بازخورد سازنده و تفکیک شده، افزایش تعلق مدرسه ای و آموزش مهارت های خودتنظیمی، می توانند به طور معناداری انگیزش درونی دانش آموز و تصویر مثبت وی از خود را تقویت کنند. تقویت این دو مولفه به طور مستقیم بر بهبود عملکرد تحصیلی و کاهش آسیب های روانی مرتبط با مدرسه تاثیر می گذارد.

کلیدواژه ها:

مربی پرورشی ، انگیزش تحصیلی ، خودپنداره ، سلامت روان تحصیلی ، تعلق مدرسه ای.