نوآوری آموزشی و بازآفرینی روش های تدریس در پرتو تحولات فناوری

در دهه های اخیر، تحولات فناوری اطلاعات و ارتباطات، نظام های آموزشی را به گونه ای بنیادین دگرگون ساخته است. نوآوری آموزشی به عنوان فرایندی پویا و چندبعدی، نقش تعیین کننده ای در بازآفرینی روش های تدریس و ارتقای کیفیت یادگیری ایفا می کند. بهره گیری از فناوری های نوین همچون هوش مصنوعی، یادگیری الکترونیکی، واقعیت افزوده، و سامانه های یادگیری تطبیقی، موجب تحول در شیوه های طراحی آموزشی، نقش معلمان، و تعامل یادگیرندگان با محتوای درسی شده است. در این میان، نوآوری آموزشی نه تنها به عنوان ابزاری برای بهبود کارایی آموزشی مطرح است، بلکه به منزله رویکردی فرهنگی–تربیتی برای پاسخ گویی به نیازهای نسل دیجیتال و توسعه تفکر انتقادی، خلاقیت، و مهارت های قرن بیست ویکم اهمیت یافته است. هدف این پژوهش، بررسی رابطه میان نوآوری آموزشی و بازآفرینی روش های تدریس در پرتو فناوری های نوین است تا از رهگذر آن، چارچوبی مفهومی برای توسعه حرفه ای معلمان و نوسازی نظام آموزش ارائه گردد. نتایج نشان می دهد که به کارگیری رویکردهای فناورانه، منجر به ارتقای خودکارآمدی معلمان، افزایش انگیزش یادگیرندگان، و تحول در محیط های یاددهی و یادگیری می شود.

کلیدواژه ها:

نوآوری آموزشی ، فناوری های نوین ، بازآفرینی تدریس ، تحول آموزشی ، یادگیری فناورانه ، توسعه حرفه ای معلمان.