نقش نظام مدرسه ای در ترمیم روانی-اجتماعی دانش آموزان پس از بحران کرونا

بحران جهانی کرونا تاثیرات گسترده ای بر ابعاد روانی و اجتماعی دانش آموزان برجای گذاشت و موجب اختلال در تعاملات انسانی، کاهش انگیزش تحصیلی، و افزایش احساس انزوا در میان نوجوانان شد. در این میان، نظام مدرسه ای به عنوان یکی از نهادهای اجتماعی کلیدی، نقش موثری در ترمیم آسیب های روانی-اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند. این پژوهش با هدف بررسی عملکرد مدارس در بازسازی روانی و اجتماعی دانش آموزان پس از دوران کرونا انجام شده است. روش تحقیق به صورت کتابخانه ای و مبتنی بر تحلیل نظری منابع علمی معتبر داخلی بوده و از داده سازی استفاده نشده است. یافته ها نشان می دهد که مدارس از طریق ایجاد محیط های امن روانی، تقویت روابط همسالان، حمایت عاطفی از سوی معلمان، و اجرای برنامه های مشارکتی، می توانند به کاهش اضطراب، افزایش حس تعلق، و بازگشت تدریجی دانش آموزان به تعاملات اجتماعی کمک کنند. همچنین، نقش معلمان در شناسایی نشانه های روانی و هدایت دانش آموزان به مسیرهای حمایتی، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که بازسازی روانی-اجتماعی دانش آموزان نیازمند بازنگری در سیاست های مدرسه ای، آموزش تخصصی کادر آموزشی، و طراحی برنامه های جامع حمایت روانی در سطح مدرسه است. این اقدامات می توانند زمینه ساز ارتقای سلامت روان، بهبود روابط اجتماعی، و افزایش انگیزش تحصیلی دانش آموزان در دوران پساکرونا باشند.

کلیدواژه ها:

مدرسه ، سلامت روان ، حمایت اجتماعی ، پساکرونا ، دانش آموزان