نقش خودکارآمدی زبانی در پیشرفت یادگیری عربی در میان دانش آموزان دبیرستانی

خودکارآمدی زبانی، به عنوان یکی از ابعاد بنیادین یادگیری زبان دوم، تاثیر قابل توجهی بر انگیزش، پایداری و موفقیت تحصیلی دانش آموزان دارد. در زمینه آموزش زبان عربی در مدارس متوسطه، فقدان احساس توانمندی معمولا موجب کاهش تعامل، اضطراب زبانی و افت درک معانی می شود. این مقاله، بر اساس نظریه های بندورا، ویگوتسکی و دسی و رایان، نقش خودکارآمدی زبانی را در پیشرفت یادگیری عربی بررسی می کند. نتایج نظری نشان می دهد که خودکارآمدی زبانی نه تنها بر عملکرد شناختی بلکه بر رفتارهای کلاسی و نگرش زبانی دانش آموزان تاثیرگذار است. معلمان عربی با فراهم سازی تجارب موفق، بازخورد حمایتی، و فرصت های تعامل موثر می توانند باور توانایی را در فراگیران تقویت کرده و یادگیری پایدار و شادکامی آموزشی را در آنان ایجاد نمایند. در پایان، مقاله پیشنهادهایی برای طراحی آموزش عربی مبتنی بر خودکارآمدی و الگوی تدریس حمایت گر ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی زبانی ، یادگیری عربی ، انگیزش درونی ، نظریه بندورا ، نظریه ویگوتسکی ، دانش آموزان دبیرستانی