اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر عواطف مثبت و منفی زنان نابینا

هدف از مطالعه حاضر، تعیین اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر عواطف مثبت و منفی نابینایان بود. این پژوهش یک مطالعه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با مرحله پیگیری یک ماهه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمام زنان نابینای مرکز فاطمه زهرا شهر اصفهان در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بودند. نمونه این پژوهش به صورت در دسترس با حجم ۳۰ نفر انتخاب و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند (هرگروه ۱۵ نفر). از پرسشنامه عاطفه مثبت و منفی واتسون و همکاران (۱۹۸۸) برای گرداوری اطلاعات در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری استفاده شد. مداخله طرحواره درمانی ذهنیت محور فارل و شاو (۲۰۱۸) در طی ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای بر روی گروه آزمایش اجرا شد. داده های به دست آمده از طریق نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ به روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تجزیه وتحلیل گردید. یافته های حاصل از این پژوهش نشان داد که طرحواره درمانی گروهی بر بهبود عواطف مثبت و منفی نابینایان تاثیر معنی داری داشته و اثرات این درمان در مرحله پیگیری نیز باقی ماند. (P<۰.۰۵). در نتیجه طرحواره درمانی می تواند با اصلاح باورهای ناسازگار و الگوهای رفتاری منفی باعث افزایش عواطف مثبت و کاهش عواطف منفی شود. این رویکرد به فرد امکان می دهد تا بهتر با چالش های زندگی روبه رو شده و کیفیت زندگی روانی خود را بهبود بخشد؛ لذا پیشنهاد می شود که در مراکز مشاوره و روان درمانی برای نابینایان به عنوان یک روش اثربخش مورد استفاده قرارگیرد.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، عواطف مثبت و منفی ، نابینایان