تاثیر روش تدریس بر اساس نظریه ساختن گرایی در یادگیری دانش آموزان ابتدایی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر روش تدریس مبتنی بر نظریه ساختن گرایی بر یادگیری دانش آموزان در دوره ی ابتدایی است. روش پژوهش از نوع کمی و با رویکرد نیمه تجربی مبتنی بر آزمون t تک نمونه ای انجام شده است. جامعه آماری شامل ۸۰۰ معلم ابتدایی از مدارس شهر خدابنده بود که با استفاده از نمونه گیری خوشه ای ساده، ۲۶۰ معلم به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته با مقیاس لیکرت پنج درجه ای بود که روایی و پایایی آن ۷۸/۰تایید گردید. نتایج تحلیل داده ها نشان داد میانگین نمرات در شاخص های یادگیری فعال، تحلیل مفهومی و انگیزه تحصیلی بالاتر از حد متوسط است و روش ساختن گرایی تاثیر مثبت و معنی دار در یادگیری دانش آموزان دارد. پیشنهاد می گردد با توجه به اهمیت دوره ابتدایی تدریس بر طبق این نظریه برای دانش آموزان انجام گیرد.

کلیدواژه ها:

ساختن گرایی ، روش تدریس ، یادگیری فعال ، دانش آموزان ابتدایی