نقش انگیزش تحصیلی و یادگیری خودتنظیم در کاهش رفتارهای خشونت آمیز در مدارس

این مقاله مروری به تحلیل و تبیین نقش بنیادین دو متغیر روان شناختی-آموزشی کلیدی، یعنی «انگیزش تحصیلی» و «یادگیری خودتنظیم»، در پیشگیری و کاهش رفتارهای خشونت آمیز در محیط مدارس می پردازد. خشونت مدرسه ای به عنوان یک معضل جهانی، نه تنها امنیت و سلامت روانی جامعه مدرسه را تهدید می کند، بلکه به طور مستقیم فرآیند یادگیری را مختل می سازد. رویکردهای سنتی مبتنی بر کنترل و تنبیه، در تشخیص ریشه های این پدیده ناکام بوده اند. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند ادبیات، این فرضیه را مطرح می کند که خشونت، در بسیاری از موارد، می تواند نشانه ای از گسست عمیق دانش آموز از اهداف اصلی مدرسه، یعنی یادگیری و پیشرفت باشد. دانش آموزانی که فاقد انگیزه تحصیلی هستند و از مهارت های یادگیری خودتنظیمی (مانند مدیریت هیجان، کنترل تکانه و برنامه ریزی) برخوردار نیستند، در مواجهه با ناکامی های تحصیلی یا اجتماعی، به احتمال بیشتری به رفتارهای مخرب و پرخاشگرانه به عنوان مکانیزم جبرانی یا دفاعی متوسل می شوند. یافته های این مرور نشان می دهد که تقویت انگیزش درونی و آموزش مهارت های خودتنظیمی، نه تنها به موفقیت تحصیلی، بلکه به ارتقای شایستگی اجتماعی و عاطفی دانش آموزان منجر شده و به عنوان یک راهبرد پیشگیرانه قدرتمند، به طور قابل توجهی به کاهش بروز رفتارهای خشونت آمیز کمک می کند.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، یادگیری خودتنظیم ، رفتارهای خشونت آمیز ، پیشگیری از خشونت ، جو مدرسه