بررسی تاثیر ورزش در فضای باز بر سلامت محیطی و روحیه مثبت دانش آموزان

ورزش در فضای باز، همزمان با اثرگذاری بر سلامت جسمانی، عاملی موثر در ارتقای سلامت روانی، اجتماعی و حتی زیست محیطی دانش آموزان به شمار می آید. در این مقاله، تاثیر ورزش در محیط های طبیعی بر روحیه مثبت، خودکارآمدی، تعاون، احساس تعلق و نگرش زیست محیطی دانش آموزان بررسی می شود. با تکیه بر چارچوب های نظری ویگوتسکی، بندورا، راجرز، دیویی و نظریه خودتعیین گری (دسی و رایان)، نقش تعامل اجتماعی، خودانگیختگی، یادگیری تجربی و رشد در بستر محیط واقعی تبیین می گردد. نتایج تحلیلی نشان می دهد که فعالیت بدنی در فضای باز، نه تنها به بهبود سلامت روان و کاهش استرس منجر می شود، بلکه زمینه ساز رشد حس زیباشناسی، مسئولیت پذیری محیطی و پیوند قوی تر میان انسان و طبیعت است. این رویکرد می تواند بخشی از برنامه های جامع تربیت بدنی و آموزش سلامت مدارس ایران قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ورزش در فضای باز ، سلامت محیطی ، روحیه مثبت ، خودتعیین گری ، یادگیری تجربی ، تعامل اجتماعی