تحلیل مقایسه ای اثر روش های تدریس متنوع بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی

انگیزش تحصیلی یکی از عوامل کلیدی در دستیابی به یادگیری موثر و موفقیت تحصیلی است و روش های تدریس نقش بسزایی در شکل دهی و تقویت این انگیزش دارند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل مقایسه ای تاثیر روش های تدریس سنتی، مشارکتی و فعال بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان انجام شد. این مطالعه از نوع پژوهش کاربردی و با رویکرد کمی است و جامعه آماری آن شامل دانش آموزان دوره ابتدایی بود. داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد انگیزش تحصیلی جمع آوری شد و تحلیل آماری شامل آزمون های میانگین، واریانس و تحلیل همبستگی برای بررسی تفاوت ها و روابط میان روش های تدریس و میزان انگیزش تحصیلی به کار گرفته شد. نتایج نشان داد که روش های تدریس فعال و مشارکتی تاثیر معناداری بر افزایش انگیزش درونی، علاقه مندی به یادگیری و تلاش دانش آموزان دارند، در حالی که روش های سنتی و معلم محور تاثیر کمتری بر انگیزش و مشارکت فعال دانش آموزان دارند. یافته ها نشان می دهند که بهره گیری از روش های تدریس نوین، تقویت تعامل معلم–دانش آموز، فراهم کردن محیط یادگیری جذاب و توجه به تفاوت های فردی می تواند به شکل قابل توجهی انگیزش تحصیلی را ارتقا دهد و به افزایش موفقیت تحصیلی منجر شود. این پژوهش پیشنهاد می کند که معلمان و مدیران آموزشی با طراحی برنامه های تدریس ترکیبی و فعال، استفاده از روش های یادگیری مشارکتی و حل مسئله، و بهره گیری از ابزارهای آموزشی تعاملی، انگیزش و عملکرد تحصیلی دانش آموزان را بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، روش های تدریس ، یادگیری مشارکتی ، یادگیری فعال ، موفقیت تحصیلی