اهمیت آموزش مهارت های زندگی در ایجاد استقلال، مسئولیت پذیری و خودکارآمدی در دانش آموزان ابتدایی

دوران ابتدایی یکی از حساس ترین و زیربنایی ترین دوره های رشد فردی، اجتماعی و عاطفی کودکان است. در این مرحله از زندگی، شخصیت انسان در حال شکل گیری بوده و پایه های استقلال، مسئولیت پذیری و خودکارآمدی در او بنا گذاشته می شود. مدرسه، به عنوان نخستین نهاد رسمی آموزش و تربیت، نقش بسیار مهمی در جهت دهی به این فرایند دارد. در این میان، آموزش مهارت های زندگی به عنوان یکی از مولفه های اصلی تعلیم وتربیت نوین، نقشی تعیین کننده در رشد همه جانبه دانش آموزان ایفا می کند. مهارت هایی همچون تصمیم گیری، حل مسئله، ارتباط موثر، همدلی، خودآگاهی، تفکر انتقادی و کنترل هیجان، ابزارهایی هستند که کودک به کمک آن ها می تواند در موقعیت های واقعی زندگی، رفتارهای آگاهانه، مسئولانه و سازنده از خود نشان دهد.پژوهش های متعدد در حوزه روان شناسی تربیتی نشان داده اند که آموزش منظم مهارت های زندگی در سنین ابتدایی، نه تنها موجب افزایش توانایی دانش آموزان در مدیریت رفتار و هیجان های شخصی می شود، بلکه حس استقلال، اعتمادبه نفس و خودکارآمدی آنان را نیز تقویت می کند. کودکی که می آموزد چگونه تصمیم بگیرد، چگونه مسئولیت رفتار خود را بپذیرد و چگونه در برابر دشواری ها مقاومت کند، در آینده به فردی توانمند، خودرهبر و سازگار با جامعه تبدیل خواهد شد. ازاین رو، گنجاندن برنامه های آموزشی مبتنی بر مهارت های زندگی در محتوای درسی و فعالیت های فوق برنامه مدارس ابتدایی، ضرورتی اجتناب ناپذیر است.این مقاله با رویکردی تحلیلی و تربیتی، به بررسی اهمیت آموزش مهارت های زندگی در ایجاد استقلال، مسئولیت پذیری و خودکارآمدی در دانش آموزان ابتدایی می پردازد. در ابتدا، مبانی نظری مربوط به مهارت های زندگی و ارتباط آن با سه مولفه یادشده تبیین می شود.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، استقلال ، مسئولیت پذیری ، خودکارآمدی ، دانش آموزان ابتدایی