تلفیق داستان پردازی دیجیتال در تدریس برای تقویت خلاقیت و انگیزه یادگیری

این پژوهش مروری-تحلیلی با هدف بررسی نقش و تاثیر تلفیق داستان پردازی دیجیتال در فرایند تدریس بر تقویت خلاقیت و انگیزه یادگیری تدوین شده است. در مقدمه، اهمیت روایت و چگونگی تغییر آن در فضای دیجیتال تبیین می شود؛ سپس چارچوب نظری شامل نظریه های یادگیری سازنده، نظریه خودتعیین گری و نظریه های اجتماعی-اجتماعی خلاقیت مرور می شود. مرور پیشینه پژوهش نشان می دهد که داستان پردازی دیجیتال ضمن تقویت مهارت های زبانی و رسانه ای، به افزایش مشارکت، انگیزه درونی و توان خلاقانه دانش آموزان کمک می کند. روش شناسی پژوهش به صورت مروری نظام مند و ترکیب یافته های مطالعات تجربی و شبه تجربی است. یافته ها نشان می دهد که طراحی فعالیت های تولید داستان دیجیتال (شامل نگارش، تولید چندرسانه ای، و انتشار) با فراهم آوردن احساس خودمختاری، شایستگی و ارتباط اجتماعی، زمینه ساز افزایش انگیزه ذاتی و رشد ابعادی از خلاقیت مانند نوآوری و اصالت ایده است. در بخش بحث، مفاهیم عملیاتی و محدودیت ها تحلیل می شود و در پایان پیشنهادهای اجرایی برای معلمان، طراحان درسی و پژوهشگران ارائه می گردد. این مقاله برای برنامه ریزان آموزشی که به دنبال راهکارهای نوین برای پرورش مهارت های قرن بیست ویکم در دانش آموزان هستند، کاربست پذیر است

کلیدواژه ها:

: داستان پردازی دیجیتال ، خلاقیت آموزشی ، انگیزه یادگیری ، نظریه خودتعیین گری ، یادگیری سازنده