مداخلات روان شناختی در کاهش فرسودگی شغلی در پرستاران : مرور سیستماتیک و متاآنالیز

هدف: تلفیق شواهد تجربی درباره اثربخشی مداخلات روان شناختی (شامل برنامه های ذهن آگاهی، آموزش تاب آوری، شناخت درمانی متمرکز بر شغلی و برنامه های مهارت محور روانی-اجتماعی) در کاهش فرسودگی شغلی و بهبود شاخص های سلامت روان و عملکرد حرفه ای پرستاران.روش ها: جستجوی ساختاریافته در پایگاه های بین المللی و داخلی تا پایان سپتامبر ۲۰۲۵ انجام شد و مطالعات RCT، شبه آزمایشی و قبل–بعد که داده های قابل استخراج در مورد فرسودگی (MBI) یا استرس، تاب آوری و شاخص های عملکرد گزارش کرده بودند، وارد متاآنالیز گردیدند. تجمیع با مدل اثرات تصادفی و اندازه اثر به صورت اختلاف میانگین استانداردشده (SMD) گزارش شد. ناهمگونی با I² و تحلیل حساسیت بررسی گردید.یافته ها: از میان ۱۲۴۵ مقاله بازیابی شده، ۳۸ مطالعه وارد تحلیل شدند (شامل RCT و مطالعات شبه آزمایشی و قبل–بعد). مداخلات روان شناختی به طور معناداری فرسودگی هیجانی را کاهش دادند (SMD≈−۰.۴۴; ۹۵% CI: −۰.۵۸ تا −۰.۳۰) و بر مولفه های دیگر فرسودگی و استرس اثرات متوسط تا کوچک داشتند. آموزش های ساختاریافته ۶–۸ هفته ای (مبتنی بر ذهن آگاهی یا تاب آوری) اثر بزرگ تری نسبت به مداخلات کوتاه مدت یا صرفا دیجیتال نشان دادند. ناهمگونی میان مطالعات متوسط تا زیاد بود؛ کیفیت روش شناسی متغیر و داده های پیگیری بلندمدت محدود بودند.

کلیدواژه ها:

فرسودگی شغلی ، مداخلات روان شناختی ، ذهن آگاهی ، تاب آوری ، پرستاران ، مرور نظام مند