اثرات هوش مصنوعی بر توسعه مهارت های کار تیمی در دانش آموزان

هدف این مقاله مروری، بررسی و تحلیل جامع نقش ابزارهای هوش مصنوعی در توسعه و پرورش مهارت های کار تیمی در میان دانش آموزان است. در قرن بیست و یکم، مهارت های کار تیمی، شامل ارتباط موثر، حل تعارض، هماهنگی و مسئولیت پذیری متقابل، به عنوان یکی از شایستگی های کلیدی برای موفقیت تحصیلی و شغلی شناخته می شود. با این حال، نظام های آموزشی سنتی به دلیل تمرکز بر دستاوردهای فردی و چالش های موجود در ارزیابی فرآیندهای گروهی، اغلب در پرورش سیستماتیک این مهارت ها با شکست مواجه شده اند. ظهور هوش مصنوعی فرصت های بی سابقه ای را برای طراحی، مدیریت و ارزیابی یادگیری مشارکتی فراهم آورده است. این مقاله به بررسی این موضوع می پردازد که چگونه ابزارهای هوش مصنوعی، از جمله پلتفرم های یادگیری مشارکتی هوشمند، عوامل هوشمند به عنوان هم تیمی یا مربی، محیط های یادگیری مبتنی بر بازی چندنفره، و ابزارهای تحلیلی برای سنجش پویایی های تیم، می توانند به این چالش ها پاسخ دهند. هوش مصنوعی پتانسیل آن را دارد که با ارائه داربست های یادگیری تطبیقی برای تیم ها، ارائه بازخورد آنی در مورد فرآیند همکاری و ایجاد سناریوهای شبیه سازی شده پیچیده برای تمرین هماهنگی، به دانش آموزان در توسعه مهارت های اجتماعی و شناختی لازم برای کار تیمی موثر کمک کند. این بررسی، ضمن تحلیل این پتانسیل ها، به چالش های پداگوژیک، فنی و اخلاقی پیش رو، از جمله خطر کاهش تعامل انسانی و لزوم طراحی آموزشی هوشمندانه، می پردازد تا اطمینان حاصل شود که فناوری در خدمت تقویت همکاری واقعی انسانی قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مهارت های کار تیمی ، یادگیری مشارکتی ، دانش آموزان ، محیط های یادگیری هوشمند