اثربخشی روش های تدریس مشارکتی بر مهارت های اجتماعی

هدف اصلی این پژوهش بررسی اثربخشی روش های تدریس مشارکتی بر رشد و ارتقای مهارت های اجتماعی دانش آموزان در محیط مدرسه است. امروزه نظام های آموزشی در تلاش اند تا از الگوهای سنتی معلم محور فاصله گرفته و به سمت شیوه های فعال و یادگیرنده محور حرکت کنند. تدریس مشارکتی با ایجاد تعامل، همفکری و همدلی میان دانش آموزان، بستری برای تمرین مهارت های اجتماعی از جمله همکاری، مسئولیت پذیری، احترام متقابل و ارتباط موثر فراهم می آورد. پژوهش حاضر به روش کیفی و توصیفی انجام گرفته و در آن از تحلیل تماتیک، مصاحبه های نیمه ساختاریافته با معلمان و دانش آموزان، مشاهده در کلاس درس، بررسی پرونده های مشاوره و مثلث سازی داده ها استفاده شده است. داده ها از مدارس دوره متوسطه و ابتدایی جمع آوری و با روش مقایسه ای و تحلیل مضمون بررسی گردید. یافته های تحقیق نشان داد به کارگیری تدریس مشارکتی موجب افزایش احساس تعلق، کاهش انزوا، ارتقای اعتمادبه نفس، و تقویت مهارت های حل مسئله و همدلی در دانش آموزان می شود. نتیجه نهایی پژوهش بیانگر آن است که مشارکت فعال در فرآیند یادگیری نه تنها عملکرد تحصیلی را بهبود می بخشد، بلکه پایه های اخلاقی و اجتماعی دانش آموزان را نیز تقویت می کند. بنابراین توصیه می شود مدیران و معلمان، آموزش مهارت های اجتماعی را از طریق به کارگیری روش های مشارکتی در برنامه های درسی نهادینه کنند تا محیط مدرسه به عرصه رشد همه جانبه شخصیت دانش آموزان تبدیل شود.

کلیدواژه ها:

تدریس مشارکتی ، مهارت های اجتماعی ، یادگیری فعال ، تعامل دانش آموزان ، آموزش مدرسه ای