بررسی تاثیر درصد شفافیت نما بر بهینه سازی موقعیت و ابعاد بازشو ها برای بهبود دریافت نور روز در ساختمان های اداری (بستر مطالعه: اقلیم تهران)

با رشد شهرنشینی و افزایش وابستگی به سیستم های روشنایی، نقش طراحی نمای ساختمان در بهره برداری از نور طبیعی، برجسته شده است. در اقلیم هایی با شدت تابش بالا، دست یابی به تعادل میان بهره گیری حداکثری از نور روز و جلوگیری از بروز خیرگی، به چالشی اساسی در معماری پایدار بدل شده است. شفافیت نما به عنوان یکی از عوامل تاثیرگذار بر عملکرد نوری فضاها، نیازمند بررسی و بهینه سازی در ارتباط با موقعیت و ابعاد بازشوهاست. این پژوهش به تحلیل تاثیر درصد شفافیت نما بر بهینه سازی ابعاد و موقعیت بازشوها به منظور ارتقای بهره وری نور روز در یک ساختمان اداری در اقلیم تهران پرداخته است. روش پژوهش مبتنی بر تلفیق مطالعات کتابخانه ای و شبیه سازی های پیشرفته با استفاده از ابزارهای پارامتریک گرس هاپر، هانی بی، لیدی باگ و پلاگین والاسی است. در این راستا، پارامترهای کلیدی شامل درصد شفافیت نما، ارتفاع بازشوها، فاصله از سطح کف و تعداد پنجره ها با تمرکز بر اهداف بهینه سازی روشنایی فضایی مفید نور روز، روشنایی فضایی ناکافی و بیش از حد نور روز، ارزیابی شده اند. یافته ها حاکی از آن است که در درصدهای شفافیت پایین تر، افزایش تعداد بازشوها و ارتفاع بیشتر از کف به بهبود توزیع نور روز منجر می شود، در حالی که افزایش شفافیت به محدوده های بالاتر، ریسک خیرگی را به طور قابل توجهی تشدید می کند. بازه ۴۰ تا ۵۰ درصد شفافیت، به ویژه مقدار ۴۲ درصد، به عنوان مطلوب ترین سناریو شناسایی شد که تعادل موثری بین تامین نور طبیعی و کنترل خیرگی برقرار می کند. رویکرد طراحی یکپارچه، با بهره مندی از تکنولوژی های معماری پایدار و انطباق با الزامات اقلیمی، کارایی انرژی را بهینه می سازد و با ارتقای کیفیت بصری و زیست محیطی فضا، گامی موثر در جهت تحقق معماری اقلیم محور و پایدار برمی دارد.

کلیدواژه ها:

شبیه سازی پیشرفته ، بهینه سازی شفافیت نما ، نور روز ، ساختمان اداری ، اقلیم گرم و خشک