تصویر پردازی در قرآن بر اساس فنون بلاغی(آرایه های ادبی بیان)

پژوهش حاضر با هدف تحلیل زیباییشناختی تصویرهای هنری در سوره ابراهیم بر اساس فنون بلاغی انجام شده است. این تحقیق با روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به منابع کتابخانه ای، به بررسی نظام مند تصویرپردازی های هنری در این سوره پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که سوره ابراهیم با بهره گیری از شبکه ای به هم پیوسته از صنایع بلاغی، به ویژه علم بیان، مفاهیم عمیق توحیدی را در قالب تصاویری زنده و ملموس ارائه کرده است. برجسته ترین این صنایع شامل استعاره (نور و ظلمت)، تشبیه تمثیلی (اعمال کافران به خاکستر و کلمه طیبه به درخت پاک)، تشخیص (جهنم تعقیب کننده) و کنایه (سکوت اجباری پیامبران) می شود. همچنین عناصر مکملی چون داستان پردازی، مقابله، تصویرسازی صوتی و حرکت، در تقویت اثرگذاری این تصاویر نقش اساسی ایفا کرده اند. وحدت هنری حاکم بر این سوره نشان می دهد که تصویرپردازی های آن تصادفی نبوده، بلکه در خدمت اهداف هدایتی سوره و در راستای محورهای اصلی توحید، معاد و رسالت طراحی شده اند. این هنرمندی در تصویرپردازی، گواهی بر اعجاز بیانی قرآن کریم است.

کلیدواژه ها:

قرآن کریم ، تصویرهای هنری ، سوره ابراهیم ، فنون بلاغت ، استعاره ، تشبیه تمثیلی ، تشخیص ، کنایه ، اعجاز بیانی