نظام های رتبه بندی موسسات آموزشی در آموزش عمومی و آموزش عالی

امروزه با رشد و توسعه ابعاد مختلف زندگی بشر و تاثیر آن بر روی محیط زیست، انسان ها بیش از پیش به اهمیت توسعه پایدار پی برده اند. انواع سازمان ها در جهان، شاخص های مختلفی را برای توسعه پایدار تعریف کرده اند که اهداف هفده گانه سازمان ملل، شناخته شده ترین و پذیرفته شده ترین معیار برای بررسی عملکرد پایداری کشورها، سازمان ها و موسسات می باشد. همچنین به دلیل اهمیت بالای توسعه پایدار و نقش ویژه دانشگاه ها، شاهد بازتعریف کارکرد موسسات آموزش عالی در امور توسعه پایدار با تربیت نیروی متخصص و ترویج دیدگاه پایداری هستیم. حال برخی از نظام های رتبه بندی موسسات آموزش عالی به کمک شاخص های هفده گانه سازمان ملل و یا شاخص های مرتبط دیگر، شروع به رده بندی دانشگاه ها بر اساس عملکرد و جایگاه آن ها در حرکت به سوی اهداف توسعه پایدار و کاربست آن ها کرده اند؛ عملکردی که شامل شاخص های آموزشی، پژوهشی و اجرایی موسسات آموزش عالی می باشد.بین ­المللی ­شدن پدیده ­ای است که در دهه­ های پایانی قرن بیستم و سنوات آغازین قرن بیست و یکم بر مسائل منطقه­ای، ملی، جهانی سایه انداخته و بیش ­از هر پدیدار دیگری توجه برنامه ­ریزان و پژوهشگران حوزه­ های مختلف و اندیشمندان حوزه علوم اجتماعی به ­ویژه فرهنگ و ارتباطات را به­ خود جلب کرده است. در عصر حاضر از ویژگی­ های مهم دانشگاه­ ها، رقابتی و بین المللی­ شدن آن­ها است. اکثر دانشگاه­ ها با استفاده از راهبردهایی چون تضمین کیفیت، به­ دنبال ربودن گوی سبقت از سایر دانشگاه ­ها هستند. توسعه پایدار این نظام مستلزم رشد موزون، متناسب و متعادل در هردو بعد کمی و کیفی به­ موازات یکدیگر است. تنوع برنامه­ های آموزشی دانشگاه­ ها و کیفیت آن­ها موجب رونق بازار آموزش عالی می ­گردد، آموزش پزشکی نیز همانند کل سیستم آموزش­عالی دنیا، دچار تحولات شگرفی گردیده است.

کلیدواژه ها:

نظام رتبه بندی موسسات آموزشی ، آموزش عمومی و آموزش عالی ، آموزش و پرورش