نقش مشاوره در کاهش علائم بیش فعالی در دانش آموزان

بیش فعالی و نقص توجه از چالش های جدی روانی–رفتاری در میان دانش آموزان به ویژه در سنین دبستان است که بر عملکرد تحصیلی، اجتماعی و هیجانی آنان تاثیر نامطلوب می گذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش مشاوره در کاهش علائم بیش فعالی در دانش آموزان انجام شد. در این راستا، روش تحقیق کیفی و توصیفی انتخاب گردید تا بتوان از طریق درک عمیق تجارب مشاوران، معلمان و والدین به شناخت مولفه های موثر بر کاهش علائم این اختلال دست یافت. داده ها با بهره گیری از پنج ابزار گردآوری شامل مصاحبه نیمه ساختاریافته، مشاهده دانش آموز در کلاس، بررسی پرونده های مشاوره مدرسه، تحلیل مضمون، و مثلث سازی داده ها جمع آوری شد. نتایج حاصل نشان داد که مداخلات مشاوره ای منظم سبب افزایش خودکنترلی، بهبود توجه، کاهش رفتارهای تکانشی و ارتقای روابط میان فردی دانش آموزان بیش فعال شده است. علاوه بر این، همکاری میان مشاور، معلم و والدین نقش تعیین کننده ای در استمرار اثرات مثبت و پیشگیری از بازگشت رفتارهای ناخواسته داشت. یافته ها همچنین بر اهمیت آموزش مهارت های هیجانی، نظم پذیری و برنامه های گروه درمانی در مدارس تاکید دارد. این نتایج درک جامعی از کارآمدی مشاوره و الگوی همکاری بین بخشی برای کنترل و تعدیل علائم بیش فعالی ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

مشاوره ، بیش فعالی ، دانش آموزان ، خودکنترلی ، روش کیفی