ارزشیابی خلاقانه دانش آموزان از روش های سنتی تا ابزارهای دیجیتال

در عصر حاضر، نظام های آموزشی با چالش های نوینی در زمینه سنجش و ارزیابی توانمندی های دانش آموزان، به ویژه ابعاد خلاقانه یادگیری، روبرو هستند. ارزشیابی خلاقانه نه تنها به درک عمیق تر از فرآیند یاددهی-یادگیری کمک می کند، بلکه ابزاری حیاتی برای پرورش نسلی نوآور و سازگار با تغییرات محیطی و اجتماعی است. این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی و تحلیلی روش های سنتی و نوظهور ارزشیابی خلاقانه دانش آموزان، تلاش دارد تا بستری نظری برای درک بهتر اثربخشی و محدودیت های هر رویکرد فراهم آورد. یافته های کلیدی این مطالعه نشان می دهد که روش های سنتی، اگرچه در ایجاد چارچوب های اولیه ارزشیابی مفید هستند، اما در سنجش جنبه های پیچیده و پویا خلاقیت، نظیر تفکر واگرا، انعطاف پذیری شناختی و ابتکار عمل، با محدودیت هایی روبرو هستند. در مقابل، ابزارهای دیجیتال، نظیر پلتفرم های تعاملی، نرم افزارهای طراحی، و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، پتانسیل بالایی در ارائه بازخوردهای فوری و شخصی سازی شده، امکان سنجش در موقعیت های یادگیری واقعی، و ثبت و تحلیل داده های غنی از فرآیند خلاقانه دانش آموزان دارند. این پژوهش بر اهمیت تلفیق رویکردهای سنتی و دیجیتال در طراحی بسته های ارزشیابی جامع و اثربخش تاکید دارد و پیامدهای آن را برای سیاست گذاری های آموزشی، طراحی برنامه های درسی، و توانمندسازی معلمان در جهت ارتقاء فرهنگ خلاقیت در محیط های آموزشی مورد بحث و بررسی قرار می دهد. نتایج این تحقیق می تواند مبنایی برای تحقیقات آتی در زمینه طراحی و پیاده سازی ابزارهای نوین ارزشیابی خلاقانه با رویکرد میان رشته ای باشد.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی خلاقانه ، سنجش الکترونیکی ، ارزشیابی آموزشی ، روش های سنتی ارزشیابی