از انضباط تا خودتنظیمی: تحولی در رویکردهای تربیتی مدارس

تحول در رویکردهای تربیتی مدارس از انضباط بیرونی به خودتنظیمی درونی، نشانه ای از بلوغ اندیشه تربیتی در عصر جدید است. در حالی که انضباط کلاسیک بر کنترل، اطاعت و پاداش تنبیه استوار بود، نظریه های نوین یادگیری و انگیزش نشان می دهند که رشد واقعی در سایه خودآگاهی، خودانگیختگی و خودکنترلی شکل می گیرد. پژوهش حاضر با رویکردی نظری تحلیلی، مبانی فلسفی، روان شناختی و اجتماعی این تحول را واکاوی کرده و چارچوبی برای مدرسه ی خودنظم ده ارائه می دهد؛ مدرسه ای که در آن، یادگیری نه نتیجه اجبار بلکه پیامد اراده و درک درونی است.

کلیدواژه ها:

انضباط ، خودتنظیمی ، یادگیری معنادار ، نظریه خودتعیین گری ، مدارس تحول گرا