نقش آموزش هوش مصنوعی و فناوری های نو در تحول روش های نوین یاددهی یادگیری

تحولات فناورانه اخیر به ویژه در حوزه هوش مصنوعی (AI) نه تنها ساختارهای اقتصادی و اجتماعی، بلکه ماهیت فرایندهای یاددهی–یادگیری را نیز دگرگون ساخته است. آموزش هوش مصنوعی به عنوان یکی از محورهای نوین یادگیری در قرن بیست ویکم، زمینه ساز شکل گیری رویکردهایی عمیق تر و شخصی سازی شده تر در آموزش شده است. این مقاله با رویکرد تحلیلی–نظری و تمرکز بر روش های نوین یاددهی–یادگیری، نقش AI و فناوری های نو در تغییر الگوهای آموزشی را بررسی می کند. بر اساس نظریه های ویگوتسکی، دیویی، بندورا، پیاژه، راجرز و خودتعیین گری (SDT)، تحول آموزش از الگوی انتقال دانش به الگوی ساخت فعال دانش، در بستر فناوری های تعاملی، واقعیت افزوده، یادگیری تطبیقی و محیط های هوشمند مورد تحلیل قرار گرفته است. یافته های نظری مقاله نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند از طریق تحلیل داده های آموزشی، شناسایی سبک های یادگیری و ارائه محتوای متناسب، انگیزه درونی یادگیرندگان را تقویت کند؛ هم چنین فناوری های نو موجب افزایش خودکارآمدی معلمان و یادگیرندگان می شوند. به علاوه، با تلفیق اصول یادگیری اجتماعی بندورا و یادگیری اصیل دیویی، محیط های هوشمند آموزشی قابلیت ایجاد تجربه های معنادار یادگیری را دارند. نتیجه پژوهش حاضر نشان می دهد که آموزش مبتنی بر AI، ضمن ارتقای کیفیت یادگیری، مستلزم بازنگری در نقش معلم به عنوان تسهیل گر، و توجه به ابعاد اخلاقی–انسانی فناوری است. این مقاله برای مدیران آموزشی، طراحان برنامه درسی و سیاست گذاران آموزشی پیشنهادهایی جهت توسعه راهبردهای تلفیق فناوری هوشمند در نظام آموزشی ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، فناوری های نو ، یاددهی–یادگیری ، خودتعیین گری ، یادگیری اجتماعی ، آموزش هوشمند.