ارتقای مهارت تحلیل و تصمیم گیری دانش آموزان در عصر هوش مصنوعی

تحلیل و تصمیم گیری به عنوان دو مولفه بنیادین در یادگیری قرن بیست ویکم، در عصر هوش مصنوعی به نقطه ای حیاتی در تربیت دانش آموزان تبدیل شده اند. ورود فناوری های هوشمند به محیط مدرسه، نظام سنتی انتقال دانش را به چالش کشیده و نیاز به پرورش تفکر تحلیلی و تصمیم گیری آگاهانه را برجسته ساخته است. این مقاله به شیوه ای تحلیلی و نظری، با تکیه بر دیدگاه های ویگوتسکی، پیاژه، بندورا، دیویی و راجرز، به واکاوی راهکارهای تعمیق مهارت های شناختی تحلیل و تصمیم گیری دانش آموزان در بستر آموزش هوشمند می پردازد. بر مبنای نظریه دیویی، تفکر تحلیلی از دل تجربه و عمل معنادار زاده می شود؛ ویگوتسکی آن را محصول کنش اجتماعی در ناحیه مجاور رشد می داند؛ بندورا وجه خودکارآمدی و مسئولیت شخصی در تصمیم گیری را برجسته می کند؛ و نظریه خودتعیین گری دسی و رایان (SDT) تاکید دارد که تصمیم گیری موثر نیازمند انگیزش درونی و احساس عاملیت است. ترکیب این چارچوب ها، الگویی تلفیقی را برای آموزش تحلیل و تصمیم گیری ارائه می دهد: الگویی مبتنی بر تعامل هوشمند، گفت وگوی نقادانه و استفاده از هوش مصنوعی به عنوان ابزار «تسهیل گر یادگیری» نه «جانشین تفکر». نتیجه گیری مقاله نشان می دهد که پرورش مهارت های تحلیل و تصمیم گیری در عصر AI نه از مسیر آموزش فنی، بلکه از طریق بازآفرینی زیست بوم های آموزشی بازتابی، مشارکتی و ارزش مدار تحقق می یابد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، تفکر تحلیلی ، تصمیم گیری آموزشی ، یادگیری معنادار ، ویگوتسکی ، دیویی ، بندورا ، راجرز ، SDT.