مروری تحلیلی بر نقش انگیزش در شکل گیری و تداوم یادگیری خودراهبر در دانش آموزان

این مقاله مروری به تحلیل عمیق و نظام مند نقش محوری انگیزش در راه اندازی، شکل دهی و تداوم فرایندهای یادگیری خودراهبر (یا خودگردان) در دانش آموزان مدارس می پردازد. در حالی که نظام های آموزشی به طور فزاینده ای بر اهمیت پرورش فراگیرانی مستقل که قادر به مدیریت یادگیری خود باشند تاکید می کنند، اغلب به نیروی محرکه روان شناختی که این استقلال را ممکن می سازد، یعنی انگیزش، توجه کافی نمی شود. یادگیری خودراهبر فرایندی است که در آن دانش آموزان اهداف یادگیری خود را تعیین می کنند، راهبردهای شناختی و فراشناختی را به کار می گیرند، بر پیشرفت خود نظارت کرده و نتایج را ارزیابی می کنند. انگیزش، به ویژه ابعاد درونی آن مانند حس خودمختاری، شایستگی و ارزش گذاری تکلیف، به عنوان جرقه ای عمل می کند که این چرخه پیچیده را آغاز می کند. این مقاله استدلال می کند که انگیزش صرفا یک پیش نیاز یا یک متغیر جانبی نیست، بلکه جزئی جدایی ناپذیر از خود فرایند خودتنظیمی است که در هر سه مرحله آن (تفکر قبلی، عملکرد و خودبازتابی) نقشی حیاتی ایفا می کند. یافته های این مرور تحلیلی نشان می دهد که بدون باورهای انگیزشی قوی، مانند خودکارآمدی، دانش آموزان حتی در صورت دانستن راهبردهای یادگیری، در به کارگیری آن ها شکست می خورند. چالش هایی مانند بی رغبتی به تکالیف یا کم کاری در کلاس، اغلب نه نشانه های تنبلی، بلکه علائم بحران های انگیزشی هستند که مانع از شکل گیری یادگیری خودراهبر می شوند. در نهایت، این مقاله نتیجه گیری می کند که هرگونه تلاش آموزشی برای ارتقای یادگیری خودراهبر، بدون طراحی مداخلاتی که به طور همزمان و یکپارچه به تقویت انگیزش دانش آموزان بپردازد، ناقص و محکوم به شکست خواهد بود.

کلیدواژه ها:

انگیزش تحصیلی ، یادگیری خودراهبر ، یادگیری خودگردان ، خودتنظیمی ، انگیزش درونی