تحلیل تطبیقی جهان پس از مرگ بر اساس نفس شناسی ابن سینا و دکارت

موضوع "جهان پس از مرگ" یکی از مسائل بنیادین در فلسفه و الهیات است که تاملات عمیقی را در میان فیلسوفان اسلامی و غربی برانگیخته است. این مقاله به تحلیل تطبیقی دیدگاه های ابن سینا و دکارت درباره جهان پس از مرگ بر اساس نفس شناسی آن ها می پردازد و تلاش می کند نقاط اشتراک و افتراق این دو متفکر برجسته را در فهم سرنوشت نفس پس از مرگ بررسی کند. سوال اصلی این پژوهش آن است که چگونه مبانی فلسفی متفاوت ابن سینا و دکارت بر دیدگاه های آنان درباره جهان پس از مرگ تاثیر گذاشته است؟ روش تحقیق این پژوهش توصیفی-تحلیلی و تطبیقی است که با استفاده از منابع دست اول و پژوهش های مرتبط، به توصیف و تحلیل نظریات این دو فیلسوف می پردازد. یافته ها نشان می دهند که ابن سینا، با تکیه بر نظام فلسفی اسلامی و متافیزیک مشائی، نفس را جوهری مستقل می داند که با عقل فعال به کمال می رسد و سرنوشت آن به میزان ارتباطش با عقل بستگی دارد. در مقابل، دکارت با استفاده از دوگانگی نفس و بدن و تاکید بر اراده الهی، جاودانگی نفس را تضمین شده می داند. تفاوت های اساسی در مبانی معرفت شناختی و متافیزیکی این دو فیلسوف، به تفاوت در تعریف نفس، کیفیت بقا و تعامل آن با جهان پس از مرگ انجامیده است. نتایج این پژوهش علاوه بر برجسته سازی نقاط قوت و ضعف دیدگاه های دو فیلسوف، نشان می دهد که بررسی تطبیقی این مباحث می تواند زمینه ساز پژوهش های میان رشته ای در حوزه فلسفه و الهیات باشد و درک عمیق تری از مفهوم جاودانگی و معنای حیات اخروی ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

ابن سینا ، دکارت ، جهان پس از مرگ ، جاودانگی نفس ، فلسفه