جایگاه سنت و روایات در فهم قرآن از منظر جریان های تدبر در قرآن در ایران پس از انقلاب اسلامی

رویکرد اندیشمندان مسلمان، در قرون گذشته پیرامون جایگاه روایات در فهم قرآن طیفی گسترده است که یک سر آن قائلان به بی نیازی مطلق فهم قرآن از روایات اند و سر دیگر آن کسانی هستند که قرآن را جز از طریق سخن معصومان (علیهم السلام) قابل فهم نمی دانند. در این میان توجه به دیدگاه جریان های فرهنگی-اجتماعی معاصر فعال در ایران که در حوزه تدبر در قرآن و فهم آن فعال هستند و در قالب موسسات آموزشی، مبانی و روش های ویژه خود را به جامعه عرضه می کنند، ضروری به نظر می رسد. در این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی با بررسی آثار مکتوب و مصاحبه با برخی اساتید سه جریان «محمدحسین الهی زاده»، «احمدرضا اخوت» و «محمدعلی لسانی فشارکی» روشن شد که این سه جریان با تفکیک مراتب فهم قرآن، به دو ساحت «تدبر» و «تفسیر»، نقشی متفاوت برای روایات در هر یک از این مراتب تعریف می کنند؛ به نحوی که تدبر در قرآن را کاملا مستقل از روایات دانسته و تنها نقشی کمکی برای روایات در این حوزه می شناسند اما تفسیر و تبیین قرآن را اساسا بر عهده معصومان (علیهم السلام) دانسته و به شرط تعلم از آنان، برای علما و مجتهدین جایز می دانند.

کلیدواژه ها:

تدبر ، تفسیر ، سنت ، روایت ، جریان شناسی