واکاوی تاثیر فرهنگ سیاسی بر عدم تکامل جنبش های محیط زیستی در ایران

در ایران، برخلاف کشورهای غربی، هنوز جنبش زیست محیطی قدرتمندی برای شکل دادن به سیاست های محیط زیستی شکل نگرفته است. بر این اساس، سوال اصلی این مقاله این است که عامل و مانع اصلی شکل گیری جنبش های محیط زیستی در ایران چیست؟ برای پاسخ به این سوال، پژوهش حاضر این فرضیه را موردبررسی قرار می دهد که عامل فرهنگ سیاسی، مهم ترین مانع گسترش جنبش های محیط زیستی در ایران هست. روش پژوهش در این تحقیق، کیفی و به طور خاص تحلیلی-توصیفی است. روش گردآوری اطلاعات نیز منابع کتابخانه ای است. نتایج پژوهش نشان می دهد که حاکمیت فرهنگ سیاسی محدود-مشارکتی و به عبارتی فرهنگ سیاسی ضعیف، باعث عدم نهادینه شدن جنبش های محیط زیستی در ایران شده است و منجر به پراکنده شدن این گروه ها و کاهش توانایی، انرژی، امکانات، و نفوذ آن ها برای شبکه سازی در میان گروه های مختلف در جامعه برای پیگیری مسائل محیط زیستی و گسترش آگاهی محیط زیستی شده است و در بهترین حالت، آن ها به برگزاری سمینار و انجام کارهای دانشگاهی و تشکیل برخی تشکل ها که ازلحاظ مالی و فعالیتی تحت نظارت دولت هستند؛ محدودشده اند. به عبارتی، فرهنگ سیاسی محدود، فعالین محیط زیستی را واداشته است که به تشکیل "دوره ها"یی که فاقد توانایی بسیج اجتماعی افراد درزمینه مسائل محیط زیستی است، بسنده کنند و همین مسئله (حاکمیت فرهنگ سیاسی محدود- مشارکتی) آن ها را از تداوم، تکامل و نهادینه شدن بازداشته است.

کلیدواژه ها:

ایران ، جنبش های محیط زیستی ، فرهنگ سیاسی ، سیاست ، مشارکت سیاسی