نقش ابزارهای آموزشی دیجیتال در توسعه یادگیری شخصی و خودگردان فراگیران در مدارس

هدف این مقاله مروری، بررسی و تحلیل نقش ابزارهای آموزشی دیجیتال در تسهیل و توسعه دو فرایند کلیدی یادگیری شخصی و یادگیری خودگردان در میان فراگیران مدارس است. در عصر حاضر، گذار از الگوهای سنتی آموزش به رویکردهای نوین که بر محوریت دانش آموز، انعطاف پذیری و استقلال فراگیر تاکید دارند، اجتناب ناپذیر شده است. ابزارهای آموزشی دیجیتال، از پلتفرم های مدیریت یادگیری و نرم افزارهای تطبیقی گرفته تا ابزارهای بازخورد فوری و منابع آموزشی باز، پتانسیل عظیمی برای ایجاد تحول در این گذار ارائه می دهند. یادگیری شخصی به معنای طراحی تجربیات آموزشی متناسب با نیازها، سرعت و علایق منحصربه فرد هر فراگیر است، در حالی که یادگیری خودگردان بر فرایندی تاکید دارد که در آن فراگیران ابتکار عمل را برای تشخیص نیازهای یادگیری، تعیین اهداف، انتخاب راهبردها و ارزیابی نتایج خود بر عهده می گیرند. این مقاله با مرور نظام مند ادبیات پژوهشی موجود، به این می پردازد که چگونه فناوری های دیجیتال می توانند به عنوان پلی میان این دو مفهوم عمل کنند. یافته ها نشان می دهد که ابزارهای دیجیتال، زمانی که به شیوه ای هدفمند و پداگوژیک به کار گرفته شوند، می توانند از طریق ارائه مسیرهای یادگیری انعطاف پذیر، بازخورد آنی و سفارشی سازی شده، و ایجاد فرصت هایی برای خودارزیابی و مدیریت یادگیری، به طور همزمان یادگیری شخصی و خودگردان را تقویت کنند. با این حال، چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال، نیاز به آموزش معلمان و ضرورت طراحی آموزشی دقیق برای جلوگیری از سردرگمی شناختی فراگیران نیز مورد بحث قرار می گیرد. این مقاله نتیجه گیری می کند که فناوری به تنهایی راه حل نیست، بلکه ادغام استراتژیک آن با اصول آموزشی نوین است که می تواند به توسعه فراگیرانی مستقل، باانگیزه و توانمند در مدیریت فرایند یادگیری خود منجر شود.

کلیدواژه ها:

ابزارهای آموزشی دیجیتال ، یادگیری شخصی ، یادگیری خودگردان ، فناوری آموزشی ، مدارس