مروری بر میکروساختار و خواص فیزیکی مکانیکی نانوکامپوزیت های پلی پروپیلن-اتیلن پروپیلن دی ان مونومر (PP/EPDM)

در سال­ های اخیر، یکی از پیشرفت­های انجام ­گرفته در صنعت پلاستیک و کامپوزیت­ ها توسعه و تجاری­سازی نانوکامپوزیت­ های پایه ­پلیمری است. نانوکامپوزیت ­های پلیمری برپایه گرمانرم ­های پلی ­اولفینی، الاستومری و پرکننده های معدنی و غیرمعدنی در کاربردهای مهندسی از جمله صنایع خودروسازی، هوافضا، ساختمان و تجهیزات پزشکی مورد توجه قرار گرفته است. نانوکامپوزیت­های برپایه PP/EPDM به­عنوان آمیخته پرکاربرد در صنایع تولیدی گوناگون از اهمیت زیادی برخوردارند. پلی­ پروپیلن به ­دلیل چگالی کم، پایداری گرمایی زیاد، کارایی و فراورش پذیری زیاد از کاربردی ترین گرمانرم هاست. استحکام ضربه ای کم در دماهای کم و سرعت کرنش زیاد، باعث محدودیت استفاده از پلی ­پروپیلن شده است. در این مقاله، پژوهش­ های انجام شده درباره بهبود خواص آمیخته های PP/EPDM با نانوذرات مختلف پرداخته شده است. اگرچه آمیخته سازی پلی­پروپیلن با لاستیک باعث بهبود ضربه ­پذیری این ماده می­شود، ولی برخی خواص مکانیکی مانند مدول و سختی را کاهش می­دهد. افزودن درصد بسیار کمی تقویت­ کننده ­هایی چون نانوذرات رس، می تواند خواص مکانیکی و گرمایی را به­ طور درخور توجهی بهبود دهد. نانوذرات استفاده ­شده در فرایند تولید نانوکامپوزیت ها اغلب شامل رس، ترکیبات سیلیکا و ترکیبات کربنی و گرافیتی به ­منظور تولید نانوکامپوزیت هایی با کاربرد ویژه هستند. از مهم­ترین پارامترهای موثر بر فرایند تولید نانوکامپوزیت های PP/EPDM، مقدار پراکنش، وجود گروه های عاملی در سطح نانوذرات و نیز روش تولید هستند. همچنین پژوهش ها نشان می دهد، خواص نانوکامپوزیت ها در مقایسه با آمیخته خالص به ­دلیل تغییر در ویژگی های فصل مشترک و ایجاد محدودیت در حرکت و جابه جایی زنجیر های پلیمری، بهبود می یابد.

کلیدواژه ها:

نانوکامپوزیت ، نانوذرات ، پلی پروپیلن ، EPDM ، گرمانرم