تحلیل جامعه شناختی مسئله تنبلی اجتماعی جوانان (مورد مطالعه: شهر سنندج)

هدف مطالعه حاضر بررسی میزان تنبلی اجتماعی در بین جوانان شهر سنندج و عوامل اجتماعی موثر بر آن است. تنبلی اجتماعی به معنای طفره روی، تن پروری، کاهلی، اهمال و سستی تعریف می شود. همچنین نوعی ویژگی رفتاری و نگرشی در افراد است که موجب می شود افراد باوجود داشتن توانایی و امکان فعالیت، تمایلی به فعالیت نداشته باشند و معمولا کارهای مهم و فوری را به نفع کارهای ساده تر، لذت بخش تر و کم اهمیت تر به تعویق بیندازند. در پژوهش حاضر با استنباط از نظریه های بیگانگی اجتماعی، رضایت اجتماعی، تقدیرگرایی، تعهد اجتماعی و نظریه مصرف متظاهرانه چارچوب نظری تدوین و از آن فرضیه های پژوهش استخراج شد و با روش اسنادی-کتابخانه ای و پیمایشی و با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته اطلاعات لازم جمع آوری شد. جامعه آماری شامل جوانان شهر سنندج است که از بین آنها با استفاده از فرمول کوکران نمونه ای با حجم ۳۸۳ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد. نتایج آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین متغیرهای بیگانگی اجتماعی، تقدیرگرایی، گرایش به مصرف نمایشی (متظاهرانه) و میزان تنبلی اجتماعی جوانان شهر سنندج همبستگی مستقیم و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاصل از تحلیل رگرسیونی چندمتغیره توام نشان می دهد که از میان متغیرهای مذکور، به ترتیب بیگانگی اجتماعی، مصرف متظاهرانه و تقدیرگرایی بیشترین تاثیر را بر تنبلی اجتماعی جوانان می گذارند و به میزان ۲۸درصد از کل واریانس متغیر وابسته را تبیین می کنند.

کلیدواژه ها:

جوانان ، تنبلی اجتماعی ، بیگانگی اجتماعی ، رضایت اجتماعی ، تعهد اجتماعی ، تقدیرگرایی ، مصرف متظاهرانه ، سنندج